Ομιλία της συν. Μαρίας Θεωνά στην Γενική Συνέλευση εργαζομένων στην Cosmote

Ομιλία της συν. Μαρίας Θεωνά στην Γενική Συνέλευση εργαζομένων στην Cosmote

Συνάδελφοι καλημέρα σας,

Διανύουμε τον πέμπτο χρόνο της εφαρμογής των μνημονίων από τις κυβερνήσεις του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ. Πολλοί συμπολίτες μας έχουν φτάσει σε απόγνωση. Αυτοί μας λένε πως έπρεπε να γίνουν όλα αυτά και ότι η πολιτική που ακολουθούν είναι η σωστή.

Όμως ακόμη και οι ίδιοι ξέρουν πολύ καλά ότι μόνο στην καταστροφή μας οδηγούν.

Έτσι συμβαίνει και στο σωματείο μας. Το οδηγούν στην καταστροφή.

Κάνουν ότι γουστάρουν χωρίς να δίνουν λογαριασμό σε κανέναν λες και είναι το μαγαζάκι τους - όπως κάνουν αντίστοιχα και προϊστάμενοι και διευθυντές στην εταιρία. Δεν προχωράνε σε παρεμβάσεις όπου υπάρχουν ζητήματα.

 Είμαστε σήμερα εδώ καθώς οι  παρατάξεις της πλειοψηφίας έχουν προχωρήσει σε πρόωρες εκλογές, γιατί φοβούνται ότι δεν θα μπορέσουν μετά να υφαρπάξουν την ψήφο σας το επόμενο διάστημα με αυτά που έρχονται. Αυτά που ήδη αφήνουν να εκτυλίσσονται στους χώρους δουλειάς είναι πολλά, η τρομοκρατία, ο εκφοβισμός, η εντατικοποίηση, ο αρνητικός ανταγωνισμός που στόχο έχει να βγάλει ο ένας το μάτι του άλλου, οι συμβάσεις δανεισμού, η παραχώρηση έργου σε εργολάβους, τα αντικείμενα που φεύγουν στο εξωτερικό…

Σε όλα αυτά σωματείο-εταιρία σημειώσατε 0-1 και το σκορ αυτό επαναλαμβάνεται κάθε φορά.

Κάνουν ότι ενδιαφέρονται για τους συναδέλφους στην Γερμανός, στην e-value.

Η αλήθεια είναι ότι δεν τους θέλουν. Ας μας που όλες οι παρατάξεις τότε που η Πρωτοβουλία είχε υποστηρίξει υποψηφιότητα συμβασιούχου τι έκαναν; Γύρισαν την πλάτη κανείς δεν την δέχτηκε και την απορρίψανε.

Τώρα ήρθαν στην δική μας θέση, που λέγαμε να μπουν μέλη στο σωματείο μας.

Εμείς μιλάμε βέβαια για ισότιμα & ισοδύναμα μέλη με ίδιους μισθούς και δικαιώματα και όχι να τους εκμεταλλεύονται μόνο ως υποψήφιους και ψηφοφόρους.

Μην ξεχνάμε το αμέσως προηγούμενο διάστημα:

Στην τελευταία σύμβαση η συγκυβέρνηση στο σωματείο, υπέγραψε τον διαχωρισμό των νέων με των παλιών, μαθήματα που πήραν από τους δασκάλους τους, των παρατάξεων τους, στον ΟΤΕ. 10 χρόνια πριν είχε γίνει το ίδιο στον ΟΤΕ.

Πόσα χρόνια έχετε να δείτε αύξηση στους μισθούς σας; Γιατί; Δεν πάει καλά η εταιρία; Το ότι πάντα θα θέλει πάντα παραπάνω κέρδη στην τσέπη της δεν μας αφορά. Η εταιρία κάνει την δουλειά της. Και εμείς πρέπει να κάνουμε την δική μας. Η εταιρία εκμεταλλεύεται το γενικότερο περιβάλλον και η συγκυβέρνηση στο σωματείο συμφωνεί. Εμείς οφείλουμε να υπερασπιζόμαστε τα δικαιώματά μας.

Τι θα γίνει όμως; Θα αφήσουμε την τύχη μας στα χέρια τους; Θα δεχτούμε τις μειώσεις που σκοπεύουν να μας φέρουν;

Εμείς μιλάμε για ένα άλλο δρόμο. Τον δρόμο της διεκδίκησης, της αλληλεγγύης, της αγωνιστικότητας.

Θα αφήσουμε την τύχη και του ίδιου του σωματείου μας στα χέρια τους; Αυτοί είναι ικανοί να το διαλύσουν. Διάλυση θα είναι ακόμη κι όταν ως πρόφαση θα έρθουν να πουν ότι έχουμε δυσκολία στην διαπραγμάτευση και βρε παιδιά, δε δίνουμε την σύμβασή μας, στην Ομοσπονδία να την διαχειριστεί;

Και έτσι απλά δεν θα έχουν και την ευθύνη..

Στην ουσία θα είναι διάλυση αν παραδώσουν τη σύμβαση. Θα έχει δώσει το σωματείο την πιο κυρίαρχη λειτουργία του …

Και σε ποια κατεύθυνση αυτό τον καιρό. Μιλάνε για ενοποίηση για ένα σωματείο στον ΟΤΕ. Ναι πολύ καλό ακούγεται. Αλλά υπό τις σημερινές συνθήκες; Και ξαναλέω σε ποια κατεύθυνση. Στην τελευταία σύμβαση η ΟΜΕ υπέγραψε μειώσεις στον ΟΤΕ 10,11 & 12%. Και μιλάμε για την ίδια διοίκηση στην εταιρία…

Μήπως πρέπει αυτές τις μέρες να έχει πολλά μέτωπα η εταιρία;

Εμείς μιλάμε για διεκδίκηση αυξήσεων. Και στην τελευταία σύμβαση, ήμασταν εμείς που ζητάγαμε αυξήσεις.

Κι εμείς δεν λέμε άλλα σε σας και άλλα κάνουμε.. Γιατί δεν βγάζουν τα πρακτικά να δείτε τι λέγεται εκεί μέσα στα Διοικ.Συμβούλια; 

 Όλες οι παρατάξεις συμφώνησαν για χαμηλή αφετηρία. Τα υπόλοιπα έγιναν για το θεαθήναι. Καμία σύμβαση δεν μπορεί να κερδηθεί χωρίς τους συναδέλφους ενημερωμένους και αγωνιστικά έτοιμους να συμμετάσχουν ώστε να διεκδικήσουμε κάτι καλύτερο.

Επίσης δεν ξεχνάμε και πάντα θα θυμόμαστε τι έγινε στις απολύσεις το 2011. Δεν θα ξεχάσουμε τι δύναμη είχαμε στα χέρια μας όλοι μαζί ενωμένοι. Δεν θα ξεχάσουμε τον πανικό που είχε πάθει η εταιρία. Και αυτό το καταφέραμε όλοι μαζί. Μέχρι που στην εκπνοή, μας ξεπουλήσανε. Μας βάλανε πίσω στα γραφεία εκείνη την μαύρη Παρασκευή και μας έσφαξαν κυριολεκτικά. Οι ίδιοι ήταν και τότε.  Και πριν καλά καλά συνέλθουμε, διαπραγματευόντουσαν μαζί τους…

Τότε ήταν που δεχτήκαμε και επίθεση λόγω της συνδικαλιστικής μας δράσης. Όπως και να μας κυνηγήσει η εταιρία, εμείς θα είμαστε απέναντί της.

Εκβιαστικές ήταν και οι απολύσεις το 2013. Συνάδελφοι κατήγγειλαν τρομοκρατικά διλήμματα. Η εταιρία βέβαια δε γνώριζε και η συγκυβέρνηση μίλαγε για μεμονωμένες περιπτώσεις.

Δεν ξέρουμε αν μας περιμένουν και νέες απολύσεις που θα τις βαφτίζουν «εθελούσιες».. και θα τότε  θα λένε πάλι ότι υπάρχουν συνάδελφοι που θέλουν να φύγουν..

Οι ίδιοι ήταν και μετά που έκαναν πραξικόπημα στο καταστατικό. Το άλλαξαν με παρανομία. Ξέρετε γιατί; Καταρχήν δεν θα μπορούσαν να το αλλάξουν όπως το ήθελαν με νόμιμους τρόπους. Αλλά και ο κυριότερος λόγος ήταν γιατί σας φοβόντουσαν. 

Φοβόντουσαν την δική σας δύναμη. Φοβόντουσαν τις δικές σας αποφάσεις, οι οποίες δεν τους συνέφεραν. Τους καταψηφίζατε, είχαν ισχύ τα ψηφίσματά σας. Έπρεπε να τα σεβαστούν. Και κάτι έπρεπε να κάνουν, γιατί ήταν αρκετά δημοκρατικό. Έπρεπε να σας αφαιρέσουν το δικαίωμα της ψήφου, της απόφασης. Κι έτσι τις αποφάσεις για σας τις παίρνουν 50 άτομα που σας εκπροσωπούν υποτίθεται. Στις προηγούμενες εκλογές εφαρμόστηκε πρώτη φορά αυτό το πραξηκοματικό καταστατικό. Εμείς το πολεμήσαμε με κάθε τρόπο: δικαστικά, νομικά, στη συνείδησή σας.

Τότε, αποφασίσαμε να μη συμμετάσχουμε στο όργανο της αντιπροσωπευτικής συνέλευσης. Καλέσαμε πολλές φορές τις άλλες παρατάξεις να το απαξιώσουν στην πράξη. Όμως κανείς τους δεν το έκανε.

Ούτε όταν κατά λάθος σε μια συνέλευση αντιπροσώπων, τους ξέφυγε και οι δικοί τους σύνεδροι τους καταψήφισαν. Δεν μας το λέγανε καν και δεν έκανε τίποτα κανείς. Προβάλανε πάλι εκβιαστικά  διλήμματα, όπως τώρα, αλλά αντίστροφα.  Και τι θα γίνει με τη σύμβαση και δεν μπορούμε να πάμε σε εκλογές σε αυτή τη φάση κλπ.. Αυτή τη φορά ζητάμε την ψήφο σας και σε αυτό το όργανο για να τους ελέγξουμε και να σας ενημερώνουμε.

Όσο για τις αξιολογήσεις: Η εταιρία και αυτή τη χρονιά προσπάθησε με όλους τους τρόπους να μπείτε μέσα στην αξιολόγηση χαντακώνοντας τον κόσμο, αλλά και η οδηγία του σωματείου ήταν ταυτόσημη και καλά μπείτε και αν δεν συμφωνήσετε βγείτε, γνωρίζοντας βέβαια εκ των προτέρων ότι δεν θα βγουν παρά ελάχιστοι.

Η Πρωτοβουλία είχε ξεκάθαρη θέση: την απαξιώνουμε στην πράξη και δεν συμμετέχουμε. Εταιρία και παρατάξεις φοβόντουσαν την απαξίωση και έτσι έχουν συμφωνήσει σε μια διαδικασία διαπραγμάτευσης, ώστε να σφραγιστεί ένα σύστημα αξιολόγησης και με την υπογραφή του σωματείου, χωρίς όμως να διαφαίνονται ουσιαστικές βελτιώσεις. Θα επέμβουν ΠΟΤΕ στην γραμμή που δίνει η εταιρία κάθε φορά; Η επιτροπή και η συζήτηση σικέ. Τις προτάσεις τους δεν τις είδαμε, γιατί δεν τις καταθέσανε. Ούτε τις δικές σας προτάσεις συζητήσανε.

Αλλά απολύσεις προχωρήσανε βάση αξιολόγησης.

Έκλεισαν ξανά καταστήματα, της Cosmote και του ΟΤΕ. Και τι έκαναν; Ούτε που τα κλάψαμε έστω για λίγο.

Για τις Κυριακές τι έκαναν; 2 παρουσίες κάποιων στις συγκεντρώσεις δεν αρκούν. Στην πράξη έπρεπε το σωματείο να καταθέσει προσφυγή μαζί με την Ομοσπονδία Ιδιωτικών Υπαλλήλων. Ακόμη και τώρα μπορεί να γίνει πρόσθετη παρέμβαση. Οι Κυριακές, εκτός από τα καταστήματα μπορεί να συμπαρασύρουν και πολλά άλλα αντικείμενα που συνδέονται με το κομμάτι αυτό. Μέχρι την δικάσιμο, προς το τέλος του χρόνου, τα ασφαλιστικά μέτρα έχουν κερδηθεί και δεν θα ανοίγουν τα καταστήματα τις Κυριακές. Είναι μια πρώτη νίκη. Υπάρχουν και άλλες πολλές αυτό το διάστημα, αποφάσεις από το Συμβούλιο της Επικρατείας που καταρρίπτουν ένα ένα τα μνημονιακά σχέδια της Κυβέρνησης (ΕΡΤ).

Συνάδελφοι,

Αυτές οι εκλογές είναι πολύ κρίσιμες. Δεν πρέπει να τους αφήσετε να παίξουν μπάλα.

Μην μείνετε απλοί θεατές. Μην αφήσετε την τύχη σας στα χέρια τους. Μην αφήνετε τα όπλα σας, την δύναμή σας. Πιστέψτε την δύναμη που έχετε.

 Όσα κι αν σας υπόσχονται μην ξεγελαστείτε. Μην τους υποστηρίξετε, θεωρώντας ότι θα σας διασώσουν. Δεν θα σας διασφαλίσουν. Μη βασίζεστε πάνω τους προσβλέποντας σε μετακινήσεις, προαγωγές και διακοπές.

Πρέπει όλοι να πάρουμε την απόφαση να διεκδικήσουμε αξιοκρατία για όλους, ίσες ευκαιρίες για όλους, εκπαίδευση σε όλους, εξέλιξη για όλους, ίση μεταχείριση σε όλους.

Υποστηρίξτε το ψηφοδέλτιο της Πρωτοβουλίας Εργαζομένων στην Cosmote και της Αγωνιστικής Συνεργασίας με τη συμβολή του ΜΕΤΑ της συνδικαλιστική παράταξη της Ριζοσπαστικής Αριστεράς, για να αγωνιστούμε όλοι μαζί για τα δικαιώματα και την αξιοπρέπειά μας.

Η συγκυβέρνηση επιταχύνεται χωρίς φρένο σε αντιδημοκρατικό κατήφορο

• 
• 

Λεπτομέρειες

 

Δημοσιεύτηκε στις 09 Ιουλίου 2014

Γράφτηκε από τον/την yiorgis

Η χρονική στιγμή την οποία επέλεξαν τα συστημικά ΜΜΕ για να επαναφέρουν στην δημοσιότητα το ζήτημα των επερχόμενων ή έστω σχεδιαζόμενων αλλαγών στο δίκαιο των συνδικαλιστικών οργανώσεων μόνο τυχαία δεν είναι. Αυτές τις ημέρες οι εργαζόμενοι στον ιδιωτικό και στον δημόσιο τομέα δίνουν μια μάχη αξιοπρέπειας για τους ίδιους και έναν ύστατο αγώνα προάσπισης βασικών δημοσίων αγαθών για όλους τους υπόλοιπους. Οι κινητοποιήσεις αφενός, ενάντια στην αξιολόγηση και στην περαιτέρω συρρίκνωση-υποβάθμιση του δημοσίου τομέα και αφετέρου, για την αποτροπή του ξεπουλήματος της ΔΕΗ και της πλήρους απελευθέρωσης της αγοράς ενέργειας συντονίζονται από δύο μεγάλα συνδικάτα της χώρας.

Τόσο η ΑΔΕΔΥ, όσο και η ΓΕΝΟΠ-ΔΕΗ βρίσκονται στο μάτι του κυκλώνα διότι προσπαθούν να ασκήσουν ένα από τα τελευταία συλλογικά εργασιακά δικαιώματα που τυπικά μόνον έχει μείνει όρθιο μετά το πέρασμα του νέο-φιλελεύθερου μνημονιακού τυφώνα, δηλαδή το δικαίωμα της απεργίας. Μέσα ακόμη και από προσωποποιημένες αήθεις επιθέσεις λάσπης και κατασυκοφάντησης ενάντια σε συγκεκριμένα συνδικαλιστικά πρόσωπα, τα κυρίαρχα ΜΜΕ εξυφαίνουν ένα αντι-συνδικαλιστικό σχέδιο αναπαράγοντας αυτούσια όσα εμπεριέχονται στην τελευταία έκθεση του ΔΝΤ για την χώρα μας.

Έχει προηγηθεί με πλήθος αντεργατικών νομοθετικών διατάξεων από το 2010 μέχρι σήμερα ο πλήρης θεσμικός αφοπλισμός των συνδικαλιστικών οργανώσεων στο πεδίο της συλλογικής διαπραγμάτευσης με αποτέλεσμα οι συλλογικές συμβάσεις, όταν δεν υπογράφονται μονομερώς από τον εργοδότη στα πλαίσια των «ενώσεων προσώπων», να αποτελούν, πλέον, απλά επικυρωτικά φωτοαντίγραφα των εργοδοτικών εισηγήσεων. Τα συνδικάτα και οι συλλογικές ελευθερίες, μολονότι συνταγματικά κατοχυρωμένοι πυλώνες για την δημοκρατία στους χώρους δουλειάς, μαραζώνουν με τις ευλογίες των κυβερνόντων λόγω της ανεργίας, των περιορισμένων οικονομικών πόρων και της θεσμικής απορρύθμισης τους.

Το περιεχόμενο της συζήτησης για τις αλλαγές στον Ν. 1264/1982 είναι ενδεικτικό του οράματος των ελίτ για μια νέα απολυταρχική διακυβέρνηση της χώρας, χωρίς ίχνος διαλόγου με τους εκπροσώπους των παραγωγικών τάξεων, με αντισυνταγματικά κοινοβουλευτικά πραξικοπήματα και με την δικαστική εξουσία σε πλήρη εναρμονισμό με τις εκάστοτε καθεστωτικές νεοφιλελεύθερες επιταγές. Απώτερος στόχος είναι η απόλυτη καταστροφή των συνδικαλιστικών οργανώσεων μέσα από την οριστική θεσμική απαξίωση του ρόλου τους και με στοχευμένα βήματα τα οποία είναι τα εξής:

α) η κατάργηση και τυπικά του δικαιώματος της απεργίας, εφόσον εκτός από την συνηθισμένη τακτική της συλλήβδην κήρυξής τους ως παράνομων και καταχρηστικών και την παγιωμένη πλέον επιστράτευση των απεργών, η απειλή της ανταπεργίας και η δυσκολία στην διαδικασία της κήρυξης μιας απεργίας θα ακυρώσουν στην πράξη το εν λόγω δικαίωμα,

β) η αναθεώρηση του πλαισίου των συνδικαλιστικών αδειών πέρα από τις προβλέψεις του 1264/82 σκοπό έχει να δυσκολέψει σε απαγορευτικό βαθμό το έργο της παρέμβασης στα σύγχρονα εργασιακά κάτεργα, όπου βασιλεύουν η εργοδοτική αυθαιρεσία και η εργασιακή και ασφαλιστική παρανομία, με συνέπεια ολοένα και περισσότεροι εργαζόμενοι να μην έρχονται καθόλου σε επαφή με τα συνδικάτα του κλάδου τους,

γ) η διακοπή της κρατικής εγγύησης και όχι όπως ψευδώς ισχυρίζονται κρατικής χρηματοδότησης για την είσπραξη των εργατικών συνδρομών για τις συνδικαλιστικές οργανώσεις, θα σημάνει τον οικονομικό στραγγαλισμό τους και θα θέσει μεσοπρόθεσμα σε κίνδυνο την ίδια την λειτουργική επιβίωσή τους

Τα συνδικάτα σήμερα δεν δίνουν μια μάχη «απλά» για την επιβίωσή τους, αλλά για να κρατηθεί όρθια μια οικονομικά και παραγωγικά κατεστραμμένη χώρα.

Καλούμε τους εργαζόμενους να υπερασπιστούν το αυτονόητο δικαίωμά τους για συλλογική δράση και συλλογική διεκδίκηση.

Ο αντιδημοκρατικός κατήφορος της κυβέρνησης Σαμαρά – Βενιζέλου με την φιλική ανοχή μερίδας της συνδικαλιστικής ηγεσίας ( ΓΣΕΕ) καθιστούν την άμεση ενεργοποίηση και εμπλοκή όλων των συνδικάτων σε όλη τη κλίμακα του συνδικαλιστικού κινήματος επιτακτική και αναγκαία.

Ε.Ε. ΜΕΤΑ, 9-7-2014

Χρέος των συνδικάτων να υπερασπιστούν τη δημοκρατία και τις συνδικαλιστικές ελευθερίες

Χρέος των συνδικάτων να υπερασπιστούν τη δημοκρατία και τις συνδικαλιστικές ελευθερίες

• 
• 

Λεπτομέρειες

 

Δημοσιεύτηκε στις 08 Ιουλίου 2014

Γράφτηκε από τον/την yiorgis

Ανακοίνωση της εκτελεστικής επιτροπής του ΜΕΤΑ για τη χθεσινή απόφαση της ΓΣΕΕ, όσον αφορά στις κινητοποιήσεις των εργαζομένων της ΔΕΗ, απόφαση σύμφωνα με την οποία η Συνομοσπονδία των εργατών θα έχει... απλή συμμετοχή της στη συγκέντρωση που έχει προγραμματιστεί για το ξεπούλημα της ΔΕΗ, στις 7 το απόγευμα την Τετάρτη 9 Ιούλη (ΕΔΩ διαβάστε το σχετικό κάλεσμα του ΜΕΤΑ):

Απροκάλυπτα πλέον η ηγετική ομάδα της ΠΑΣΚΕ στη ΓΣΕΕ, με ανάλογη «συνδικαλιστική βοήθεια» Ρηγίλης, εμφανίζεται ως κυβερνητικό δεκανίκι.

Τι και αν η κυβέρνηση δεν έκρυβε τα σχέδιά της για την επίθεσή της στον αγώνα των εργαζομένων της ΔΕΗ,

τι και αν ακολούθησε η προσφυγή για άλλη μια φορά στα δικαστήρια για ποινικοποίηση της απεργίας,

τι και αν προχώρησε για 5η φορά σε διάστημα δύο χρόνων στην αντιδημοκρατική και αυταρχική πολιτική επιστράτευση,

τι και αν ζητήσαμε επίμονα και με επιστολή μας, συνεδρίαση της Εκτελεστικής Επιτροπής της ΓΣΕΕ,

η συνδικαλιστική-κυβερνητική αυτή ομάδα, προχώρησε τελικά σε συνεδρίαση, μόλις χθες, δεν ανταποκρίθηκε στην ανάγκη να αντιμετωπιστεί ενιαία η αντεργατική επίθεση στους εργαζόμενους,

αν και γνώριζαν την απεργία που είχε κηρύξει η ΑΔΕΔΥ για Τετάρτη 9/7,

αν και το νομοσχέδιο διάλυσης της ΔΕΗ είχε πάρει το δρόμο του κοινοβουλίου,

δεν έκαναν τίποτα για να συντονιστούν και να οργανωθούν οι αγώνες των εργαζομένων.

Στις επί 3 ημέρες προσπάθειές μας, να συγκληθεί άμεσα η Εκτελεστική Επιτροπή της ΓΣΕΕ μαζί με την Ε.Ε της ΓΕΝΟΠ, προκειμένου να υπάρξει άμεση αντίδραση και κλιμάκωση, με νέα 48ωρη απεργία για τη Δευτέρα (πρόταση που κατατέθηκε στην Ε.Ε της ΓΕΝΟΠ), ο Πρόεδρος της ΓΣΕΕ κρυπτόμενος είχε εξαφανιστεί.

Η οριακή πλειοψηφική ομάδα που έχει συγκροτηθεί στη ΓΣΕΕ άφησε να περάσει το κρίσιμο διάστημα, ώστε να μπορέσουν να λειτουργήσουν οι αποφάσεις της κυβέρνησης απέναντι στους εργαζομένους και ήρθε μετά από 3 ημέρες στην Εκτελεστική Επιτροπή με μια πρόταση, που την ψήφισε, με την ανάλογη, για άλλη μια φορά, διευκόλυνση του ΠΑΜΕ.

Τι αποφάσισε λοιπόν η ΓΣΕΕ της «φιλοκυβερνητικής και με δάνειες από την Ρηγίλλης βοήθειες ΠΑΣΚΕ» με την στήριξη του ΠΑΜΕ;

«Η ΓΣΕΕ, απέναντι σ’ αυτή την τεράστια επίθεση, αποφασίζει μόνο να συμμετάσχει στο Συλλαλητήριο που οργανώνει την Τετάρτη 9 Ιουλίου στο Σύνταγμα».

Στην πρότασή μας:

• Να υπάρξει απεργιακή απάντηση και συνέχεια του αγώνα μαζί με την ΑΔΕΔΥ και τα συνδικάτα ιδιωτικού και δημόσιου τομέα, συνεχίζοντας και κλιμακώνοντας τον αγώνα.
• Να υπάρξει πρωτοβουλία και επιστολή της ΓΣΕΕ στα Ευρωπαϊκά Συνδικάτα, καταγγέλλοντας τη φασιστική λειτουργία της κυβέρνησης.
• Να οργανωθεί μεγάλη καμπάνια με σποτ, αφίσες, υπογραφές σε κείμενο συνδικαλιστών, προσωπικοτήτων και παραγόντων, συνέντευξη τύπου, συσκέψεις πανελλαδικές των συνδικάτων και οργάνωση δράσης σε μια πρωτοβουλία «Συμμαχίας για την Δημοκρατία και τα Συνδικαλιστικά Δικαιώματα».

Εισπράξαμε από την «φιλοκυβερνητική» οριακή πλειοψηφία, μια απίστευτη άρνηση, η οποία δυστυχώς διευκολύνθηκε για άλλη μια φορά από τη θλιβερή επινόηση του ΠΑΜΕ να ψηφίζει δήθεν τη δική του πρόταση.

Αμετανόητοι, μόνοι τους απέναντι σε όλους τους άλλους, αλλά εν τέλει και απέναντι στην αγωνία των εργαζομένων.

Η επίθεση του νεοφιλελεύθερου μνημονιακού και κυβερνητικού μπλοκ εντείνεται, τα μέτρα σε βάρος των εργαζομένων και της κοινωνίας όχι μόνο δεν χαλαρώνουν, αλλά γνωρίζουν νέα πιο άγρια χαρακτηριστικά, με αποκορύφωμα τον σχεδιασμό για την ολοκληρωτική επίθεση στις συνδικαλιστικές ελευθερίες που ετοιμάζουν από κοινού με την παρέα της τρόικας.

Η κυβέρνηση λειτουργεί ως άθροισμα παραγόντων που με τις εντολές των οικονομικών και πολιτικών παραγόντων διαλύουν την οικονομία και τη χώρα, αρπάζοντας και κλέβοντας.

Μια κυβέρνηση τρομοκρατημένη από τη μεγάλη λαϊκή συμπαράσταση που εκδηλώθηκε σε έναν αγώνα, που δεν αφορά μόνον την ΔΕΗ, αλλά εξελίχθηκε σε έναν αγώνα υπεράσπισης των κοινωνικών αγαθών και της προστασίας της δημόσιας περιουσίας απέναντι στο γενικό ξεπούλημα.

Μια κυβέρνηση που κάθε ημέρα που περνά ολισθαίνει όλο και πιο βαθιά στην αντιδημοκρατική και αυταρχική πρακτική, καταλύοντας τις δημοκρατικές και συνδικαλιστικές ελευθερίες στη χώρα μας.

Η πολιτική επιστράτευση, ένα μέτρο χουντικής έμπνευσης, άγνωστο στον υπόλοιπο πολιτισμένο κόσμο, είναι η 5η φορά που χρησιμοποιείται απέναντι στους εργαζόμενους μέσα σε 2 χρόνια.

Το 90% των απεργιακών αγώνων κρίθηκαν από την «ανεξάρτητη» δικαιοσύνη παράνομοι και καταχρηστικοί.

Υπάρχει πλέον σοβαρό πρόβλημα συνδικαλιστικών ελευθεριών στη χώρα.

Το σ.κ. οφείλει χωρίς άλλη αναβολή να αποκαταστήσει το δικαίωμα στην απεργία και στη συλλογική δράση των εργαζομένων.

Ε.Ε ΜΕΤΑ, 8-7-14

«Νόμος και τάξη» υπέρ των ιδιωτικών συμφερόντων

«Νόμος και τάξη» υπέρ των ιδιωτικών συμφερόντων

• 
• 

Λεπτομέρειες

 

Δημοσιεύτηκε στις 05 Ιουλίου 2014

Γράφτηκε από τον/την yiorgis

Η κυβέρνηση εδώ και ημέρες είχε κηρύξει σε παρανομία τον αγώνα υπεράσπισης της δημόσιας περιουσίας· απλά περίμενε να «νομιμοποιηθεί» από τους «Δικαστές», οι οποίοι και «αποφάσισαν» ότι η απεργία των εργαζομένων στη ΔΕΗ είναι παράνομη και καταχρηστική.

Τρομοκρατήθηκαν από την μεγάλη λαϊκή συμπαράσταση που εκδηλώνεται σε έναν αγώνα, που δεν αφορά μόνον στους εργαζόμενους της ΔΕΗ μόνο, αλλά εξελίσσεται σε αγώνα υπεράσπισης των κοινωνικών αγαθών και της προστασίας των δημόσιων επιχειρήσεων από το γενικό ξεπούλημα που υλοποιεί η κυβέρνηση.

Πίσω από το «ενδιαφέρον» τους για τους καταναλωτές, κρύβεται η υποταγή τους στη συντεχνία των κερδοσκόπων ιδιωτών, στους οποίους παραχωρεί ακόμη και της στρατηγικής σημασίας δημόσιες επιχειρήσεις, όπως η ΔΕΗ, και τους παραδίδει όλα τα κλειδιά της αναπτυξιακής οικονομικής ανασυγκρότησης της χώρας.

Αυτή δεν είναι κυβέρνηση. Είναι ένα άθροισμα παραγόντων, που όλο και περισσότερο αποκτά μια υπαλληλική σχέση, με μια θράκα οικονομικών συμφερόντων. Έχει χάσει εδώ και πολύ καιρό τα δημοκρατικά και πολιτικά της χαρακτηριστικά, δείχνει να έχει άγνοια του κινδύνου υπονομεύοντας συστηματικά τη δημοκρατία.

Για τα συνδικάτα, η υπεράσπιση της δημοκρατίας και των συνδικαλιστικών ελευθεριών, πρέπει να αναδειχθεί ως εκείνη η αξία, που η υπεράσπισή τους δεν παίρνει καμία αναβολή.

Από τις τριτοβάθμιες οργανώσεις μέχρι τα πιο μικρά συνδικάτα, να αναπτυχθούν τώρα πρωτοβουλίες, αξιοποιώντας όλες τις μορφές αγώνα και διεκδίκησης.

Η ΓΣΕΕ ας αναλογιστεί επιτέλους τις ευθύνες της και με άμεση συνεδρίασή της, να στηρίξει αγωνιστικά, τον αγώνα των εργαζομένων στη ΔΕΗ, να υπερασπιστεί τις συνδικαλιστικές ελευθερίες, δίνοντας τον τόνο, με συγκεκριμένες δεσμεύσεις και σαφή τοποθέτηση απέναντι στα φύλλα επιστράτευσης των εργαζομένων, που είναι η 5^η μέσα σε 2 χρόνια.

Ε.Ε. ΜΕΤΑ, 5-7-2014

Όχι στο ξεπούλημα της ΔΕΗ. Όλοι στο παναττικό συλλαλητήριο της ΓΕΝΟΠ-ΔΕΗ την Πέμπτη 3 Ιούλη 2014

25-6-2014

ΞΕΠΟΥΛΗΜΑ ΜΕΓΑΤΟΝΩΝ

ΤΟ ΝΟΜΟΣΧΕΔΙΟ ΓΙΑ ΤΗ «ΜΙΚΡΗ ΔΕΗ»

Ολοκληρώνεται το έγκλημα του αιώνα – το ξεπούλημα της ηλεκτρικής ενέργειας, μετά από μια 15χρονη πορεία  ιδιωτικοποίησης που προωθήθηκε σταδιακά.

Η ιδιωτικοποίηση της ηλεκτρικής ενέργειας είναι μέρος της λείας των αρπαχτικών που έχουν πέσει και ξεσκίζουν την ενεργειακή πίτα της χώρας μας.

Το νομοσχέδιο για την λεγόμενη «μικρή ΔΕΗ»  δεν είναι τίποτα άλλο από την ολοκλήρωση της διάλυσης και ξεπούλημα στους Ιδιώτες,  μιας ανυπολόγιστης αξίας δημόσιας περιουσίας.

Η στρατηγικότερη Δημόσια Επιχείρηση της Χώρας, που δημιουργήθηκε με τον ιδρώτα και το αίμα του Ελληνικού λαού παραχωρείται στους ιδιώτες  και μάλιστα επιπλωμένη, μαζί με τους 2.000.000 πελάτες της ΔΕΗ!!

Μόνο ως έγκλημα εθνικής εμβέλειας μπορεί πια να χαρακτηριστεί  η  ψήφιση αυτού του νομοσχεδίου, που στην ουσία, παραδίδει στα κερδοσκοπικά αρπακτικά την ναυαρχίδα της βαριάς μας βιομηχανίας, μία από τις ελάχιστες βιομηχανίες που έχουν απομείνει και μπορούν να αποτελέσουν τον μοχλό της παραγωγικής ανασυγκρότησης της ελληνικής οικονομίας.

Η ιδιωτικοποίηση της ηλεκτρικής ενέργειας δεν είναι μόνο ασύμφορη  οικονομικά, αλλά και καταστροφική για την οικονομία, την κοινωνία και τα εθνικά συμφέροντα της χώρας.

Οι φτηνιάρικοι θεατρινισμοί της κυβέρνησης για συσκέψεις διάσωσης δήθεν των εργαζομένων,  ξεσηκώνουν θύελλα  οργής,  για την  υποκρισία της και τον εμπαιγμό της απέναντι στον Ελληνικό λαό, την ώρα που διακυβεύονται  εθνικά συμφέροντα της χώρας μας.

Αυτό το έγκλημα δεν μπορεί να περάσει, ο ελληνικός λαός πρέπει να υπερασπιστεί την ηλεκτρική ενέργεια της χώρας, το ηλεκτρικό ρεύμα του λαού.

Εργαζόμενοι στη ΔΕΗ, όλα τα Συνδικάτα της χώρας, όλα τα κινήματα, όλος ο λαός, να αντισταθούμε και να δημιουργήσουμε ένα πλατύ παλλαϊκό αγωνιστικό μέτωπο για να αποτρέψουμε το έγκλημα.

ΟΧΙ ΣΤΟ ΝΟΜΟΣΧΕΔΙΟ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑΣ ΚΑΙ ΙΔΙΩΤΙΚΟΠΟΙΗΣΗΣ ΤΗΣ ΔΕΗ

                                ΟΧΙ ΣΤΗ ΔΙΑΣΠΑΣΗ-ΔΙΑΛΥΣΗ ΚΑΙ ΞΕΠΟΥΛΗΜΑ                               

   ΤΗΣ ΠΙΟ ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗΣ ΔΗΜΟΣΙΑΣ ΠΕΡΙΟΥΣΙΑΣ ΤΗΣ ΧΩΡΑΣ

Η Εκτελεστική Επιτροπή του ΜΕΤΑ καλεί όλους τους εργαζόμενους της Αθήνας να συμμετέχουν μαζικά στο Παναττικό συλλαλητήριο, που διοργανώνει η ΓΕΝΟΠ-ΔΕΗ, την Πέμπτη 3 Ιουλίου, στις 19:00, έξω από τα κεντρικά γραφεία της ΔΕΗ στην οδό Χαλκοκονδύλη 30.
Η διάλυση και το ξεπούλημα της ΔΕΗ, αποτελεί έγκλημα διαρκείας, αφού παραδίδει το στρατηγικό κλάδο της ηλεκτρικής ενέργειας σε ιδιώτες, εκποιεί μισοτιμής το δημόσιο πλούτο στα διεθνές κεφάλαιο και καταδικάζει μια μεγάλη μερίδα του ελληνικού λαού να στερείται ενός βασικού κοινωνικού αγαθού, του ηλεκτρικού ρεύματος!

Η υπεράσπιση του δημόσιου και κοινωνικού χαρακτήρα της ΔΕΗ, αποτελεί παλλαϊκό καθήκον και δεν αφορά μόνο τους εργαζόμενους σ' αυτή, γι' αυτό και η πάλη για την μη ψήφιση του σχεδίου νόμου, που εκποιεί και διαλύει τη ΔΕΗ, αποτελεί πρώτιστο καθήκον αυτή την περίοδο για το σύνολο των εργαζομένων.
Η Εκτελεστική Επιτροπή του ΜΕΤΑ καλεί όλα τα συνδικάτα να συμπαραταχθούν με τους εργαζόμενους της ΔΕΗ και την ομοσπονδία τους και να πάρουν μέρος στο συλλαλητήριο της Πέμπτης και σ' όλες τις κινητοποιήσεις που οργανώνονται και στις άλλες πόλεις της χώρας μας.
Το σημείο συνάντησης του ΜΕΤΑ θα είναι την ίδια ώρα στη γωνία Χαλκοκονδύλη και 3ης Σεπτεμβρίου.

Η Ε/Ε του ΜΕΤΑ 1-7-2014

ΚΡΥΒΟΥΝ ΤΗ ΔΙΑΛΥΣΗ ΤΟΥ ΣΩΜΑΤΕΙΟΥ COSMOTE

Πρωτοβουλία

Εργαζομένων στην Cosmote

                                                                     Αθήνα, 30/6/2014

Η ανακοίνωση αυτή γράφεται με αφορμή τη σημερινή συνεδρίαση του δ.σ.

Ζούμε σε εποχές όπου αυτοί που κυβέρνησαν και μας έφεραν σ’ αυτές τις καταστάσεις φοράνε σήμερα το μανδύα του επαναστάτη και το παίζουν αγωνιστές. Το ίδιο συμβαίνει και στο σωματείο.

Οι πρακτικές της ΑΚΕ-ΠΡΟΟΔΕΥΤΙΚΗΣ είναι γνωστές και οι ευθύνες βαρύτατες για την κατάσταση των εργαζομένων, καθώς και για την τήρηση των εργοδοτικών – μνημονιακών εντολών. Όμως δεν διαφοροποιείται από την ίδια πολιτική και η άλλη ΠΑΣΚΕ: ΣΥΜΜΑΧΙΑ. Υπάρχει η σύμφωνη γνώμη τους  με την ΑΚΕ-ΠΡΟΟΔΕΥΤΙΚΗ σε όλα τα τεκταινόμενα μέσα στο σωματείο. Οι αντιρρήσεις τους εστιάζονται σε προσωπική και μόνο βάση.

Η ΣΥΜΜΑΧΙΑ, όπως η  ΑΚΕ και η ΠΡΟΟΔΕΥΤΙΚΗ είναι οι συνδικαλιστικοί και εργοδοτικοί εκπρόσωποι του μνημονίου στο χώρο της  Cosmote. Στηρίζονται σε ρουσφετολογικούς μηχανισμούς.

Η προσχηματική διαφωνία μεταξύ ΣΥΜΜΑΧΙΑΣ και ΕΣΚ καταλήγει στο ίδιο συμπέρασμα: Θέλουν διαφορετικές ταχύτητες στους εργαζόμενους , γεγονός που αναλύουμε παρακάτω.  Δεν ενδιαφέρονται για τα προβλήματα των εργαζομένων, μόνο των παρατάξεών τους. Πίσω από το σύνθημα : ένα σωματείο στον ΟΤΕ κρύβουν την διάλυση του σωματείου της Cosmote.

Ενδεικτική της κατάστασης είναι η τελευταία συνεδρίαση του δ.σ. στις 8/4.

Ενώ, η ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ τοποθετείται για τα σοβαρά και ουσιαστικά προβλήματα των εργαζομένων το προεδρείο αποφάσισε να εξαιρέσει τα θέματά μας για μια ακόμη φορά.

Την ώρα που αντιμετωπίζουμε τεράστια και σημαντικότατα προβλήματα σε όλους τους  χώρους εργασίας επέμεναν να συζητάμε την οργανωτική ανασύνταξη του συνδικαλιστικού κινήματος στον ΟΤΕ που πρότεινε η ΕΣΚ. Η πρόταση αυτή κρύβει την ΔΙΑΛΥΣΗ ΤΟΥ ΣΩΜΑΤΕΊΟΥ ΤΗΣ COSMOTE. Μάλιστα η ΕΣΚ, μας ενημέρωσε ότι έχει έτοιμη την πρόταση-συγκάλυψη με αλλαγή καταστατικού. Μαζί συμφώνησαν και άλλες παρατάξεις.

ΖΗΤΑΜΕ ΝΑ ΒΓΟΥΝ ΤΑ ΠΡΑΚΤΙΚΑ ΤΗΣ ΣΥΝΕΔΡΙΑΣΗΣ ΣΤΗ ΔΗΜΟΣΙΟΤΗΤΑ, ΟΠΩΣ ΚΑΙ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΣΥΝΕΔΡΙΑΣΕΩΝ. ΓΙΑΤΙ ΤΑ ΚΡΥΒΟΥΝ;

ΓΙΑΤΙ ΦΟΒΟΥΝΤΑΙ;

ΑΣ ΑΠΑΝΤΗΣΟΥΝ ΑΥΤΟΙ ΠΟΥ ΜΟΝΟ ΜΕ ΘΕΑΤΡΙΝΙΣΜΟΥΣ ΚΑΙ ΜΕΓΑΛΑ ΛΟΓΙΑ ΚΟΠΤΟΝΤΑΙ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΥΣ.

ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΛΕΝΕ ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ ΟΤΑΝ ΜΙΛΑΝΕ ΓΙΑ ΕΝΑ ΣΩΜΑΤΕΙΟ ΣΤΟΝ ΟΤΕ;

ΣΕ ΠΟΙΑ ΚΑΤΕΥΘΥΝΣΗ ΘΑ ΓΙΝΕΙ ΤΟ ΕΝΑ ΣΩΜΑΤΕΙΟ ΣΤΟΝ ΟΤΕ; Στην κατεύθυνση των μειώσεων των μισθών; Στις πολλαπλές διαφορετικές ταχύτητες των εργαζομένων;  Αυτό τους εμπόδιζε τόσο καιρό. Ή μήπως πρέπει να ακολουθήσουμε τα επιχειρησιακά σχέδια;

Μας λένε ότι νοιάζονται για τους εργαζομένους.

Η αλήθεια είναι ότι δεν τους θέλουν. Ας μας πουν όλες (ΑΚΕ, ΠΡΟΟΔΕΥΤΙΚΗ, ΣΥΜΜΑΧΙΑ, ΕΣΚ, ΑΣΕ) οι παρατάξεις και αυτές που αυτοαποκαλούνται ταξικές , τι έκαναν όταν η ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ υποστήριξε υποψηφιότητα συμβασιούχου.

Γυρίσανε την πλάτη τους και καμία παράταξη δεν τη δέχτηκε και την απορρίψανε.

Στην πραγματικότητα θέλουν τους εργαζόμενους των θυγατρικών μόνο για ψήφους, με δικό τους κανονισμό εργασίας ( Συμμαχία) και δική τους σύμβαση, χαμηλότερη της Cosmote (ΕΣΚ).

Εμείς, αντίθετα πιστεύουμε ότι τα μέλη του σωματείου μας πρέπει να έχουν τις ίδιες συμβάσεις και τους ίδιους κανονισμούς και να αγωνιζόμαστε προς αυτήν την κατεύθυνση.  Κάτι λιγότερο, είναι σαν να συναινούμε στα παιχνίδια της εταιρίας για εργαζόμενους πολλαπλών ταχυτήτων.

Όμως, αν πραγματικά ενδιαφέρονται για ίδια δικαιώματα στους εργαζομένους, τότε, πολύ περισσότερο η ΕΣΚ και η ΑΣΕ ΟΦΕΙΛΑΝ ΝΑ ΕΙΧΑΝ ΠΑΡΑΙΤΗΣΕΙ τους αντιπροσώπους τους από τη Συνέλευση Αντιπροσώπων και όχι να την ενισχύσουν.

Η ΕΣΚ στα λόγια το πολέμησε και στην πράξη αποδέχτηκε το πραξικοπηματικό καταστατικό.

 Το κύτταρο του εργατικού κινήματος είναι το Πρωτοβάθμιο σωματείο. Οφείλουμε να σφυρηλατήσουμε την ενότητά του και όχι να βρούμε τρόπους διάλυσής του.

Συλλαλητήριο αλληλεγγύης την Πέμπτη 5 Ιουνίου - Συμπαράσταση στο δίκαιο αγώνα των καθαριστριών

• 
• 

Λεπτομέρειες

 

Δημοσιεύτηκε στις 02 Ιουνίου 2014

Γράφτηκε από τον/την Super User

Το ΜΕΤΑ καλεί τους εργαζόμενους, απολυμένους κι ανέργους, τους νέους και τις νέες, όλες και όλους τους πολίτες της Αττικής, στη στήριξη της κλιμάκωσης του δίκαιου αγώνα των καθαριστριών του υπουργείου Οικονομικών, που εδώ και 9 μήνες δίνουν μια μάχη-πρότυπο αξιοπρέπειας και αγωνιστικότητας, για την προάσπιση των εργασιακών τους δικαιωμάτων απέναντι στην αντιλαϊκή πολιτική της μνημονιακής συγκυβέρνησης ΠΑΣΟΚ-ΝΔ.

Την Πέμπτη 5/6/2014, στις 18:30, στην πλατεία Κλαυθμώνος, θα γίνει το συλλαλητήριο αλληλεγγύης και συμπαράστασης, που θα καταλήξει στην πλατεία Συντάγματος μετά τις 20:00, όπου και θα λάβει χώρα μεγάλη συναυλία με συμμετοχή δεκάδων εκπροσώπων της ελληνικής μουσικής σκηνής και γενικότερα των Τεχνών.

 Όλοι και όλες να στηρίξουμε την κλιμάκωση του αγώνα
των αγωνιζόμενων καθαριστριών του υπουργείου Οικονομικών.

 Όλοι και όλες στο συλλαλητήριο και στη συναυλία της Πέμπτης 5/6/2014.

Είναι δίκαιο να εξεγείρεσαι.

Με αφορμή την Εργατική Πρωτομαγιά

Η ομιλία  του Γιάννη Θεωνά, πρώην Γενικού Γραμματέα της ΓΣΕΕ στην εκδήλωση που πραγματοποιήθηκε απο το ΜΕΤΑ για την Εργατική Πρωτομαγιά,  στο Δημαρχείο της Καισαριανής, στις 28 Απρίλη 2014

Με αφορμή την Εργατική Πρωτομαγιά 

Εισαγωγή

Στις μέρες μας, ζούμε μια πρωτοφανή κρίση, που καταστρέφει τη χώρα μας και βασανίζει βάρβαρα την εργατική τάξη και τα άλλα πλατιά λαϊκά στρώματα, συνολικά ολόκληρο τον ελληνικό λαό.

Η εφαρμογή μιας βιώσιμης πολιτικής εξόδου από την κρίση, από μια αριστερή ριζοσπαστική κυβέρνηση, με ανοικτό τον ορίζοντα της σοσιαλιστικής προοπτικής, προκύπτει ως αδήριτη ανάγκη.

Κρίσιμο ρόλο στην νικηφόρα έκβαση αυτής της προσπάθειας, καλείται να παίξει το εργατικό λαϊκό κίνημα, ιδιαίτερα το συνδικαλιστικό.

Απ’ αυτή την άποψη, η γνώση των ιστορικών εμπειριών από τους αγώνες και τη δράση του ελληνικού συνδικαλιστικού κινήματος στα δύσκολα χρόνια που έχει ζήσει ο λαός μας αποτελεί σημαντική συμβολή εν όψει των μεγάλων κοινωνικών ανατροπών, που ωριμάζουν στους κόλπους της κοινωνίας μας.

1.   Η ανάπτυξη του καπιταλισμού και η εμφάνιση του εργατικού κινήματος

Η ανάπτυξη και εδραίωση του καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής στις χώρες αρχικά της Ευρώπης και μετέπειτα σε άλλες χώρες του κόσμου, έφερε ως συνακόλουθο «κοινωνικό προϊόν» τη γενίκευση της μισθωτής εργασίας και την εμφάνιση της εργατικής τάξης.

Ωστόσο, η ύπαρξή της «από τάξη ως τέτοια», έως τη συνειδητοποίησή της «ως τάξης για τον εαυτό της», όπως χαρακτηριστικά επισημαίνει ο Μάρξ, πέρασαν πάνω από εκατό χρόνια. Στην Αγγλία, όπου ο καπιταλισμός εδραιώθηκε στα μέσα του 17^ου αιώνα, όταν άρχισαν να οργανώνονται σε εθνική κλίμακα τα βρετανικά συνδικάτα. Το δρόμο των βρετανών εργατών ακολούθησαν γρήγορα και οι εργάτες από τις άλλες χώρες με αποτέλεσμα την εμφάνιση του συνδικαλιστικού κινήματος σε όλες τις χώρες του κεφαλαίου.

Τα πρώτα Συνδικάτα αρχίζουν να εμφανίζονται κατά τον 19^ο αιώνα στην Αγγλία (το πρώτο ιδρύθηκε το 1834), στο Βέλγιο, τη Γαλλία, τη Γερμανία κλπ. Όμως, από την αρχή της λειτουργίας τους τα Συνδικάτα αντιμετώπισαν την εχθρική στάση των κυρίαρχων τάξεων και του Κράτους, που, μέσω αντεργατικών νόμων, απαγόρευαν τη λειτουργία τους.

Οι νόμοι που απαγόρευαν τη δημιουργία Συνδικάτων, άρχισαν να καταργούνται από το 1864 (Γαλλία), 1871 (Αγγλία) και μέχρι τις αρχές του 20^ου αιώνα σε όλες σχεδόν τις ανεπτυγμένες χώρες.

2.  Πορεία ανάπτυξης του Συνδικαλιστικού Κινήματος στην Ελλάδα

Στην Ελλάδα, εργατικές οργανώσεις εμφανίζονται από τη δεκαετία του 1870 και μετά. Προήλθαν από τεχνίτες, που είτε εργάζονταν αυτόνομα (ράφτες, υποδηματοποιοί, αμαξηλάτες κλπ), είτε με συμβάσεις έργου (ξυλουργοί ναυπηγείων, τυπογράφοι κλπ).

Οι πρώτες απεργίες ξεσπούν το 1879 από τους εργάτες ξύλου των ναυπηγείων Σύρου στην Ερμούπολη. Τον ίδιο χρόνο οργανώνονται και κατέρχονται σε απεργία οι εργάτες των βυρσοδεψείων της Σύρου. Τα βασικότερα αιτήματα είναι η μείωση των ωρών εργασίας από 12 σε 10, η αύξηση του μεροκάματου και μέτρα καταπολέμησης της ανεργίας.

Έπειτα από βίαιες συγκρούσεις με τον στρατό και την αστυνομία, τα αιτήματά τους γίνονται τελικά δεκτά.

Οι εργατικές ενώσεις αρχικά είχαν στόχο τη βελτίωση της κατάστασης των εργατών και κατοχύρωσης βασικών επαγγελματικών συμφερόντων . Στην αρχή οι εργάτες και οι εκπρόσωποί τους δεν κατανοούσαν τη σχέση ανάμεσα στην κατάστασή τους και στην καπιταλιστική και κρατική συγκρότηση της κοινωνίας, γι αυτό και απέφευγαν τη συμμετοχή  σε κοινωνικούς και πολιτικούς αγώνες. Ωστόσο κι αυτές τις επαγγελματικές οργανώσεις η αστική τάξη δεν τις έβλεπε με καλό μάτι και χρησιμοποίησε κάθε μέσο, από την ανοιχτή ωμή βία ως την εξαγορά, προκειμένου να τις αποδυναμώσει. Έγιναν μεγάλοι αγώνες και χύθηκε πολύ εργατικό αίμα μέχρι η αστική τάξη να αποδεχτεί την ύπαρξη των συνδικάτων και να κατοχυρωθούν θεμελιώδη δικαιώματα. Κορυφαίο γεγονός, που συμπυκνώνει τους εργατικούς αγώνες για τη διασφάλιση βασικών δικαιωμάτων, είναι η εξέγερση την Πρωτομαγιά του 1886 στο Σικάγο, όπου οι εργάτες απαίτησαν την καθιέρωση του 8ωρου, ένα αίτημα για το οποίο δόθηκαν μεγάλοι αγώνες τα επόμενα εκατό χρόνια για την εφαρμογή του. Ταυτόχρονα η αστική τάξη χρησιμοποίησε τους μηχανισμούς καθυπόταξης του αστικού κράτους και διάφορες θεωρίες για αναποτελεσματικότητα των αγώνων και ιδιαίτερα της απεργίας, για υποταγή και ταξική συνεργασία.

Προς τα τέλη του 19^ου και στις αρχές του 20^ου αιώνα, η βιομηχανία κάνει τα πρώτα βήματά της στην Ελλάδα. Δημιουργούνται βιομηχανίες, όπως τα ναυπηγεία (Σύρος, Πόρος, Γαλαξείδι, Σπέτσες), πολλά εργοστάσια αλευροποιίας, υφαντουργίας, βυρσοδεψίας, μηχανουργεία και βιοτεχνίες στον Πειραιά, την Ερμούπολη, Πάτρα, Αθήνα, Καλαμάτα και συγκροτούνται βιομηχανικά κέντρα στον Πειραιά, το Βόλο και τη Σύρο.

Από το 1880 και μετά αρχίζει να υπάρχει μια οικονομική ανάπτυξη, που διαμορφώνει τους όρους διάθεσης μεγάλων κεφαλαίων για έργα υποδομής, δρόμους, σιδηρόδρομους κλπ, ενώ η βιομηχανία και βιοτεχνία απασχολούς σύμφωνα με τον Γ. Κορδάτο 75.000 εργάτες το 1907.

Η ανάπτυξη της παραγωγής και της οικονομικής δραστηριότητας από τη μια, αλλά και η δράση των πρώτων Σοσιαλιστικών ομίλων και των πρώτων Σοσιαλιστών στην Αθήνα και σε πολλές άλλες πόλεις της χώρας, προώθησε την οργάνωση της εργατικής τάξης σε Συνδικάτα.

Ιδρύονται πολλά Σωματεία στην Αθήνα, τον Πειραιά, την Πάτρα, τον Βόλο, το Λαύριο και αλλού, ενώ αυξάνονται παράλληλα οι εργατικοί αγώνες.

Το 1894 οργανώνεται η πρώτη εργατική Πρωτομαγιά. Το 1896 ξεσπά η μεγάλη απεργία των μεταλλωρύχων Λαυρίου. Το 1908 ιδρύεται από τον Σοσιαλιστή Πλάτωνα Δρακούλη ο Σύνδεσμος των Εργατικών Τάξεων της Ελλάδας (ΣΤΕΤ), ενώ την ίδια χρονιά ιδρύεται το πρώτο Εργατικό Κέντρο στην Ελλάδα, το Εργατικό Κέντρο Βόλου. Στη συνέχεια έχουμε την ίδρυση του Ε. Κ. Αθήνας (1910) και αργότερα του Ε. Κ. Πειραιά (1912) και άλλων.

Καθοριστικό ρόλο στην ανάπτυξη της πολιτικής και συνδικαλιστικής οργάνωσης της εργατικής τάξης έπαιξε η ίδρυση της Φεντερασιόν το 1909 στη Θεσσαλονίκη.

Η Φεντερασιόν ήταν μια πολιτικο-συνδικαλιστική εργατική οργάνωση, η οποία συγκροτήθηκε στη Θεσσαλονίκη με σκοπό την υπεράσπιση των συμφερόντων της εργατικής τάξης της περιοχής. Το 1910 οργάνωσε εκδήλωση για την Πρωτομαγιά, με 12.000 απεργούς και με συμμετοχή στη διαδήλωση 7.000 εργατών.

Η Φεντερασιόν συνδέθηκε με τη Σοσιαλιστική Διεθνή και αναγνωρίστηκε ως το επίσημο τμήμα της στην Οθωμανική Αυτοκρατορία. Λειτούργησε έως το 1918, όταν με τον πρωτεργάτη της Αβραάμ Μπεναρόγια και μαζί με άλλες Σοσιαλιστικές Οργανώσεις ίδρυσε το Σοσιαλιστικό Εργατικό Κόμμα Ελλάδας (ΣΕΚΕ), το οποίο στη συνέχεια μετονομάστηκε σε ΚΚΕ (1924), ενώ την ίδια χρονιά (1918) προώθησε την ίδρυση της ΓΣΕΕ στον Πειραιά.

Η ταυτόχρονη ίδρυση του ΣΕΚΕ-ΚΚΕ και της ΓΣΕΕ, εκτός από τον συμβολισμό της παράλληλης πορείας, της πολιτικής και κοινωνικής οργάνωσης της εργατικής τάξης, έδωσε τεράστια δυναμική στην ανάπτυξη του Συνδικαλιστικού Κινήματος και των εργατικών διεκδικητικών αγώνων.

Στο μεταξύ η Μικρασιατική καταστροφή του 1922 και το μεγάλο κύμα των 1.200.000 προσφύγων προς την Ελλάδα, πέρα από το σοκ που δημιούργησε, μπορεί να θεωρηθεί τομή στην ανάπτυξη της βιομηχανίας και της παραγωγής, αλλά και στην ανάπτυξη της εργατικής τάξης, της ωρίμανσης της ταξικής της συνείδησης και την εντυπωσιακή ανάπτυξη της οργάνωσης και των αγώνων της.

Η στυγνή και απάνθρωπη εκμετάλλευση του πολυπληθούς πλέον προλεταριάτου, οδήγησε το ελληνικό κεφάλαιο να απατήσει από την κυβέρνηση την εξόντωση του συνδικαλισμού. Στην περίοδο αυτή δεν υπάρχει πλέον καμιά κινητοποίηση εργατών που να μην αντιμετωπισθεί με βίαιη καταστολή. Συλλήψεις, φυλακίσεις, εξορίες, δηλώσεις μετάνοιας, τραυματισμοί και θάνατοι από τους κατασταλτικούς μηχανισμούς του κράτους (την Αστυνομία, τη Χωροφυλακή, ακόμη και το στρατό) συνοδεύουν κάθε αγωνιστική κινητοποίηση.

Πανεργατική συγκέντρωση της ΓΣΕΕ και του ΕΚ Πειραιά στο Πασαλιμάνι καταστέλλεται βίαια από στρατό και αστυνομία με 11 νεκρούς και δεκάδες τραυματίες. Την Πρωτομαγιά του 1924 ο στρατός καταλαμβάνει το ΕΚ Αθήνας για να εμποδίσει τις εργατικές εκδηλώσεις με 12 σοβαρά τραυματίες και 1 νεκρό το μέλος της ΟΚΝΕ Παρασκευαΐδη.

Από την άλλη μεριά, από το 1^ο Συνέδριο της ΓΣΕΕ η τότε κυβέρνηση Βενιζέλου, επιχείρησε να ελέγξει τη ΓΣΕΕ με δικές της δυνάμεις. Στο 3^ο Συνέδριο το 1925 το ίδιο επιχείρησε να κάνει ο στρατηγός Θ. Πάγκαλος (δικτατορία Πάγκαλου). Για να τα καταφέρει, η δικτατορία Πάγκαλου συλλαμβάνει και εξορίζει αρκετούς αντιπροσώπους της κομμουνιστικής τάσης, προκειμένου το κοινό ψηφοδέλτιο σοσιαλιστών-συντηρητικών να υπερισχύσει των κομμουνιστών και να εγγράψει τη ΓΣΕΕ στη Διεθνή των Ελεύθερων Εργατικών Συνδικάτων, πράγμα που τελικά κατάφερε.

Αφορμή νέων διώξεων, για όλο το συνδικαλιστικό κίνημα και την Αριστερά, αποτέλεσε ο Ν. 4429/24-7-1929 της κυβέρνησης Βενιζέλου, το γνωστό «ιδιώνυμο» περί «μέτρων ασφαλείας του κοινωνικού καθεστώτος και προστασίας των «ελευθεριών» των πολιτών», που προέβλεπε τη διάλυση εργατικών σωματείων, όταν, κατά τη γνώμη των κρατούντων, αυτά ξέφευγαν από τους σκοπούς τους και επηρεάζονταν από τις σοσιαλιστικές ιδέες. Με αυτή τη δικαιολογία δεκάδες Σωματείων, Εργατικών Κέντρων και Ομοσπονδιών διαλύθηκαν, ενώ πολλοί συνδικαλιστές και εργάτες φυλακίστηκαν και εξορίστηκαν.

Καθ’ όλη τη διάρκεια της εποχής του Μεσοπολέμου υπήρξαν εργατικοί αγώνες σε όλες τις περιοχές της χώρας, οι οποίοι στις περισσότερες περιπτώσεις κατέληγαν σε αιματηρές συγκρούσεις μεταξύ απεργών από τη μια και χωροφυλάκων και στρατού από την άλλη. Το 1929 σκοτώθηκαν 3 εργάτες στην Ελευσίνα και 1 μεταλλουργός στο Λαύριο. Το 1934 σκοτώθηκαν στο λιμάνι της Καλαμάτας 7 εργάτες, άλλοι 7 εργάτες το 1935 στο Ηράκλειο και 6 υφαντουργοί το 1936 στη Νάουσα. Από τον Ιανουάριο του 1936, εκτός από τους εργάτες, άρχισαν να κινητοποιούνται και άλλα κοινωνικά στρώματα, όπως οι 10.000 μεταξοπαραγωγοί στο Σουφλί, οι αυτοκινητιστές στην Καβάλα, οι σταφιδοπαραγωγοί στη Μεσσηνία και την Ηλεία.

Η συμπαράταξη του εργατικού στοιχείου, των μικροαστών επαγγελματιών και των αγροτών προσέδωσε μια πρωτόγνωρη δυναμικότητα στις κινητοποιήσεις, οι οποίες τις περισσότερες φορές αντιμετωπίζονταν με το στρατό και την κήρυξη στρατιωτικού νόμου. Η ένταση του απεργιακού κύματος, όσο φτάνουμε προς την επιβολή της δικτατορίας αυξάνει.

Κορυφαία στιγμή των εργατικών αγώνων είναι η εργατική εξέγερση τον Μάη του 1936 στη Θεσσαλονίκη, η οποία αποτελεί σταθμό στη δράση του εργατικού συνδικαλιστικού κινήματος στην Ελλάδα.

Εδώ πρέπει να επισημανθεί ότι από τις 5 Οκτωβρίου 1934, υπογράφτηκε το Αντιφασιστικό Σύμφωνο από το ΚΚΕ, το Αγροτικό Κόμμα, το Σοσιαλιστικό Κόμμα, τη ΓΣΕΕ, την Ενωτική ΓΣΕΕ και Ανεξάρτητα Συνδικάτα, με σκοπό την αποτροπή του φασισμού και στην Ελλάδα. Αυτό το Σύμφωνο έφερε πιο κοντά τις διάφορες συνδικαλιστικές δυνάμεις, οι οποίες το 1941 ίδρυσαν το Εργατικό ΕΑΜ, πριν το ίδιο το ΕΑΜ και προώθησαν τη δημιουργία της μιας και μοναδικής ΓΣΕΕ.

Η δημιουργία του Εργατικού ΕΑΜ, υπήρξε σταθμός στην ανάπτυξη του ελληνικού εργατικού συνδικαλιστικού κινήματος και μια από τις πιο ένδοξες σελίδες της εργατικής τάξης. Εξέφρασε με την ταξική εργατική ενότητα και τη συνέπειά του, τους πόθους του ελληνικού λαού για κοινωνική απελευθέρωση.

3. Το εργατικό συνδικαλιστικό κίνημα μετά την Κατοχή

Αμέσως μετά την κατοχή, στις 30 Μαρτίου 1945, ιδρύθηκε ο Εργατικός Αντιφασιστικός Συνασπισμός (ΕΡΓΑΣ), ως συνασπισμός παρατάξεων προσκείμενων στην Αριστερά, προκειμένου να υπερασπίσει τα εργατικά συμφέροντα (άνοιγμα εργοστασίων, προσλήψεις εργαζομένων, επιδόματα ανεργίας, αύξηση μισθών και συντάξεων κ.ά.), να αντιμετωπίσει τις παρεμβάσεις στο συνδικαλιστικό κίνημα, μέσω των διορισμένων διοικήσεων στη ΓΣΕΕ, καθώς επίσης τη βία, την τρομοκρατία και τις διώξεις των αριστερών και προοδευτικών συνδικαλιστών από τις κυβερνήσεις της Δεξιάς εκείνη την εποχή.

Ο ΕΡΓΑΣ δρούσε μέσα από την υπάρχουσα ΓΣΕΕ γιατί θεωρούσε ότι η ενότητα της εργατικής τάξης είναι η πιο βασική προϋπόθεση για την επιτυχία των αγώνων της.

Παρά την τρομοκρατία και τις διώξεις, στην πορεία προς το 8^ο Συνέδριο της ΓΣΕΕ, το οποίο ξεκίνησε τις εργασίες του την 1^η Μαρτίου 1946, στην Αθήνα, το ψηφοδέλτιο του ΕΡΓΑΣ επικρατεί σχεδόν σε όλα τα Πρωτοβάθμια Σωματεία, τις Ομοσπονδίες και τα Εργατικά Κέντρα της χώρας, συγκεντρώνοντας το 80-85% των εδρών. Αντίθετα οι δύο δεξιές παρατάξεις, η Εθνική Ρεφορμιστική Παράταξη (ΕΡΕΠ), με ηγέτη τον Φώτη Μακρή και το Εθνικό Μέτωπο Εργαζομένων (ΕΜΕ), με επικεφαλής τον Δ. Θεοχαρίδη, παρά την κρατική ενίσχυσή τους, δεν καταφέρνουν να έχουν εκπροσώπηση.

Ο ΕΡΓΑΣ, όμως, διαλύθηκε τον Δεκέμβρη του 1947 μετά την έκδοση του Α. Ν. 509 «περί μέτρων ασφαλείας του κράτους…» σύμφωνα με τον οποίο διαλύονταν οργανώσεις ή σωματεία συνεργαζόμενα με το ΚΚΕ, το ΕΑΜ και την Εθνική Αλληλεγγύη.

Από εκεί και πέρα αρχίζει μια περίοδος, η οποία χαρακτηρίζεται από αντιδημοκρατικές μεθοδεύσεις, κρατικές-αστυνομικές παρεμβάσεις, διώξεις και φυλακίσεις συνδικαλιστών, με καταστροφικές συνέπειες για τα Συνδικάτα και ολόκληρο το συνδικαλιστικό κίνημα. Χαρακτηριστική είναι η περίπτωση της δολοφονίας, μέσα στην Ασφάλεια Αθηνών, του κορυφαίου συνδικαλιστικού στελέχους του ΚΚΕ Μήτσου Παπαρήγα.

4.Το εργατικό συνδικαλιστικό κίνημα μετά τον εμφύλιο

Το συνδικαλιστικό κίνημα μπήκε έντονα στο στόχαστρο της ανώμαλης πολιτικής κατάστασης που επικρατούσε μετά τη λήξη του εμφυλίου πολέμου. Οι επεμβάσεις από το κράτος στο εσωτερικό του κινήματος, ο έλεγχος της ΓΣΕΕ, Ομοσπονδιών και Εργατικών Κέντρων από τον εργατοπατερισμό και τα όργανα του Ίρβινγκ Μπράουν που ήλθε από τις ΗΠΑ για να οργανώσει τη δομή και την κατάσταση του ελληνικού συνδικαλιστικού κινήματος, αλλά και την προώθηση των εργατοπατέρων και της ιδεολογικής διάσπασής του, όπως έγινε στις πιο σημαντικές χώρες του Ευρωπαϊκού Νότου (Ιταλία, Γαλλία, Ισπανία, Πορτογαλία) αντιμετωπίστηκε από το ελληνικό συνδικαλιστικό κίνημα με επιτυχία χάρις στις προσπάθειες και τους αγώνες των κομμουνιστών και άλλων αριστερών συνδικαλιστών.

Η ΓΣΕΕ παρέμεινε μία στη βάση της αρχής: 1 Σωματείο, 1 Ομοσπονδία, 1 Εργατικό Κέντρο, 1 ΓΣΕΕ, αρχή την οποία με συνέπεια υπερασπίστηκαν και εφάρμοσαν οι κομμουνιστές απορρίπτοντας όλες τις μεθοδεύσεις των κυβερνήσεων και των συμβούλων τους. Τα πιστοποιητικά κοινωνικών φρονημάτων, οι διώξεις συνδικαλιστών, οι φυλακίσεις και οι εξορίες, ο περιορισμός των πολιτικών ελευθεριών, ο έλεγχος των Δευτεροβάθμιων και της Τριτοβάθμιας Οργάνωσης από τους εργατοπατέρες, οι όρκοι πίστης, τα Ταμεία και οι συντάξεις των εργατοπατέρων για τη διάσπαση των Συνδικάτων, από τα κάτω μέχρι την κορυφή, από Πρωτοβάθμια Σωματεία ως την ίδια τη ΓΣΕΕ, έπεσαν για πολλά χρόνια στο κενό.

Όταν η Τριτοβάθμια Οργάνωση ή οι Ομοσπονδίες και τα Εργατικά Κέντρα ελέγχονταν από εργατοπατέρες ενταγμένους στην υπηρεσία των κυβερνήσεων και τους ξένους πάτρωνές τους, με πρωτοβουλία αριστερών συνδικαλιστών και Σωματείων ιδρύονταν Συντονιστικά Οργανώσεων σ’ όλα τα επίπεδα, πρωτοβάθμιο, δευτεροβάθμιο και τριτοβάθμιο για τη στήριξη των οργανωτικών και αγωνιστικών κατευθύνσεων μέσα στην εργατική τάξη.

Αργότερα, μετά την πτώση της χούντας το 1974 και προκειμένου να αντιμετωπιστούν ο Ν. 330 περί συνδικαλισμού και η περίφημη «κατάργηση» της πάλης των τάξεων του Κώστα Λάσκαρη, υπουργού εργασίας της ΝΔ, τα Συνδικάτα και οι Ομοσπονδίες της Κοινής Ωφέλειας και Τραπεζών (ΟΤΕ, ΔΕΗ, ΤΡΑΠΕΖΕΣ, ΕΛΤΑ, ΟΣΕ κλπ) συγκρότησαν το Συντονιστικό Κοινής Ωφέλειας, που εξελίχθηκε σε γενικότερο Συντονιστικό με συμμετοχή και Οργανώσεων του Ιδιωτικού Τομέα και με το όνομα ΣΑΔΕΟ (Συνεργαζόμενες Αγωνιστικές Δημοκρατικές Εργατοϋπαλληλικές Οργανώσεις), το οποίο μαζί με αντίστοιχο Συντονιστικού του χώρου των Δημοσίων Υπαλλήλων με όνομα ΣΕΔΟ (Συντονιστική Επιτροπή Δημοσιοϋπαλληλικών Οργανώσεων), έδωσαν σημαντικές μάχες σ’ ολόκληρη την Ελλάδα για την υπεράσπιση δικαιωμάτων και κατακτήσεων, που αφορούσαν την κοινωνική ασφάλιση, το ωράριο εργασίας, τις εργασιακές σχέσεις, την ανεργία, τις αποδοχές και την υπεράσπιση του Δημόσιου Τομέα της οικονομίας από τις ιδιωτικοποιήσεις. Καθοριστικό ρόλο στη συγκρότηση και δράση αυτών των Συντονιστικών, έπαιξαν οι συνεργαζόμενες στην περίοδο 1974-1983 Συνδικαλιστικές Παρατάξεις ΕΣΑΚ, ΠΑΣΚΕ και ΑΕΜ.

5. Ορισμένα χρήσιμα συμπεράσματα

Για δεκαετίες ολόκληρες το ελληνικό συνδικαλιστικό κίνημα, δοκίμασε κάθε είδους διώξεις, πέρασε δια πυρός και σιδήρου, μέσα από κάθε είδους παρεμβάσεις και επεμβάσεις του κράτους και της εργοδοσίας. Χρειάστηκαν αγώνες και θυσίες για να εξαλειφθούν οι εγκάθετοι των διάφορων Ίρβινγκ Μπράουν και οι εργατοπατέρες από το σώμα του εργατικού μας κινήματος. Αγώνες, που έφθασαν μέχρι τις μέρες μας, όταν τελικά στο 22^ο Συνέδριο της ΓΣΕΕ το 1983, μπήκε οριστικό τέλος στον εργατοπατερισμό, τις διαγραφές και τις διώξεις Οργανώσεων που αντιστέκονταν και πάλευαν για τα δικαιώματα και τις διεκδικήσεις των μελών τους.

Στη μακρά αυτή και βασανιστική πορεία, το εργατικό συνδικαλιστικό κίνημα της χώρας μας, ανέδειξε μορφές συντονισμού και κοινής δράσης, που έχουν καταγραφεί και καταξιωθεί στη συνείδηση των εργατών και υπαλλήλων και αποτελούν πάντα χρυσή παρακαταθήκη στην πορεία των κοινωνικών μας αγώνων. ΕΡΓΑΣ, ΔΣΚ, εργατικό ΕΑΜ, 115, ΣΑΔΕΟ, ΣΕΔΟ, σε πολύ δύσκολες περιόδους καθοδήγησαν το συνδικαλιστικό κίνημα της χώρας μας, συσπείρωσαν την εργατική τάξη και αντιμετώπισαν την εργοδοτική και κρατική καταστολή σε βάρος των εργαζομένων και του κινήματός τους.

Σήμερα η ιστορική αυτή παρακαταθήκη έχει τεθεί στο περιθώριο από τις ηγετικές ομάδες των Παρατάξεων. Και όχι μόνο αυτές που εκφράζουν τις δυνάμεις του δικομματισμού. Οι ευθύνες των δυνάμεων της Αριστεράς και η άρνηση κοινής δράσης και ενιαίας πάλης για τα πιο σημαντικά ζητήματα, από το ζήτημα της ειρήνης και του πολέμου, μέχρι τα πιο στοιχειώδη δικαιώματα της εργατικής τάξης και του λαού, έχει ουσιαστικά διασπάσει και αποδυναμώσει το ταξικό συνδικαλιστικό κίνημα.

Όσοι αναφέρονται στο σ.κ. εννοούν μόνο τις κορυφές του, τη ΓΣΕΕ και την ΑΔΕΔΥ, παραγνωρίζοντας το ρόλο και τις ευθύνες τους για την ουσιαστική εξαφάνιση του Πρωτοβάθμιου Σωματείου, του κύτταρου του συνδικαλιστικού κινήματος και ολόκληρης της δομής του, κάθετης και οριζόντιας, με την απαξίωση και υπολειτουργία των Εργατικών Κέντρων και Ομοσπονδιών.

Τα Συνδικάτα χρειάζεται να λύσουν τα προβλήματα λειτουργίας του παρουσιάζουν και παραλύουν τη δράση τους. Να σφυρηλατήσουν την ενότητα των γραμμών τους, προωθώντας τη δημοκρατική λειτουργία τους σ’ όλα τα επίπεδα. Οι Γενικές Συνελεύσεις, τα Συνέδρια, οι Διοικήσεις να λειτουργούν με ανοικτές δημοκρατικές διαδικασίες, με διαφάνεια, με ουσιαστική συζήτηση των προβλημάτων και κοινή δράση πάνω σ’ αυτά που ενδιαφέρουν και συσπειρώνουν τους εργαζόμενους. Να αναπτυχθούν, όπου δεν γίνεται αλλιώς, Συντονιστικά Δράσης (Εργατικών Κέντρων, Ομοσπονδιών, Πρωτοβάθμιων Σωματείων) με στόχο αγώνες και κινητοποιήσεις.

Η έμφαση χρειάζεται να δοθεί στη δημιουργία ενός ισχυρού συνδικαλισμού βάσης σε ταξική κατεύθυνση, με άμεσους στόχους:

·         Να μην πληρώσουν οι εργαζόμενοι την κρίση αλλά αυτοί που την προκάλεσαν.

·         Να αποκαλυφθούν οι ευθύνες του δικομματισμού για την κατάσταση.

·         Τη δημιουργία ενός εργατικού συνδικαλιστικού κινήματος που θα προστατεύει αποτελεσματικά τους εργαζόμενους.

·         Την οικοδόμηση ενός μαζικού, αγωνιστικού, μαχητικού εργατικού μετώπου ενάντια στον νεοφιλελευθερισμό και την καπιταλιστική βαρβαρότητα.

Αθήνα 28 Απρίλη 2014                                                 Γιάννης Θεωνάς